05 Mei 06 - 17:35Dodenherdenking

Dus ik was op de Dam in Amsterdam, bij de Nationale Herdenkingsdienst. Om te herdenken, en om het een keer meegemaakt te hebben. Niet omdat ik uit ben op sensatie, maar om het gevoel wat daar hangt. En hoi hoi, ik heb de koningin in het echt gezien. En Alex en Max en Peter Jan en Job. Leuk voor een keer. Maar wat een vreemde dingen gebeuren er daar tijdens een herdenking. Want waar veel mensen komen, komen veel mensen op af. ‘n Paar bekenden van televisie erbij, wat toespraken en muziek (waar geen hond naar luistert, want iedereen ouwehoert er doorheen), en je hebt het voor elkaar.

Sowieso hebben de toeristen in Amsterdam geen flauw idee wat er te doen is. Een hoop mensen bij elkaar, leuk, een feestje! Foto’s maken. En vreten. Gelukkig waren de organisatie zo slim om ook in het Engels om te roepen wat er te doen was, zodat ook de buitenlandse toeristen hun klep hielden.

Er komt een nietsvermoedende fietser de Dam op fietsen. Omdat de Dam over de hele lengte afgezet is, houdt een andere man hem tegen zodat hij niet de massa in fietst. Fietser boos. Die vindt het ook nodig om te spugen naar de ander. Nou weet ik toevallig dat wanneer ik een half uurtje fiets, er geen zuivere H2O in mijn mond hangt. Niet zo netjes dus. Die fietser stapt weer op een baant zich een weg door de massa. Tot hij tegen het hek staat, en weer terug moet. Moet ik lachen, huilen, boos worden, negeren? Het ziet er te sneu voor woorden uit.

Als de koningin aankomt, worden er onvoorstelbaar veel foto’s gemaakt. Leuk voor thuis. Foto’s van iemand die een krans gaat leggen voor een nationaal ideaal. De sfeer is positief bedroevend (vrijheid hebben we niet zomaar), maar dit geeft het een zure bijsmaak.

Tijdens de twee minuten stilte valt er iemand flauw, vlak bij me. Niet zo slim: je moet wel twee minuten je bek houden, maar niet twee minuten je adem inhouden natuurlijk. Anyway, opeens hoeven driehonderd mensen niet zo nodig meer miljoenen doden te herdenken, maar is er sensatie, hoeraa! Er is gauw politie bij om de persoon te helpen. Fijn, er is hulp, laten we weer stil zijn. Welnee joh, dit is tof! Een man voor me, hoe durft ie, richt er zelfs zijn videocamera bovenop. Leuk voor thuis. Ik had zin om z’n hoofd eraf te rukken en de camera in zijn nek te proppen, maar ja, dan verlaag je je tot zijn niveau.

Wat we daar staan te doen, is niet doden herdenken, maar pure sensatiezucht. Vrijheid lijkt vanzelfsprekend, net als respect en medeleven, ook voor mensen die je niet persoonlijk kent. Maar het minste signaal kan het einde hiervan betekenen, wat we niet zien, maar stiekem wel weten. Grappig: de toespraak ging precies hierover. Maar daar luisterde niemand naar.

- - twee reacties / Geen trackbacks - § ¶